اول مه گسترده و قدرتمند

مصاحبه ايسكرا با عبدل گلپريان

از ايسکرا 411

ايسكرا: عبدل گلپريان، بيش از يك هفته به اول مه نمانده است، بنظر شما آيا مي توان تفاوتي بين اول مه سال گذشته و انتظاري كه از اول مه هفته آينده داريم قائل شد؟ اگر اينطور است چه فاكتورهايي امسال در اين متفاوت بودن دخيل است؟

عبدل گلپريان: قطعا همين طور است تاريخ مبارزه طبقاتي و تاريخ زندگي بشر نه به عقب بر مي گردد و نه در حال سكون است بلكه مدام سير رو به پيش را طي مي كند. روند مبارزه و به طبع آن اول مه نيز قطعا با سالهاي گذشته متفاوت خواهد بود و با توقعاتي رو به پيش بايد به ميدان بيايد

راستش فاكتورهاي زيادي را مي توان برشمرد كه خود احتياج به يك تحليل و بررسي سياسي، اقتصادي و اجتماعي از اوضاع موجود دارد اما من وارد اين تحليل و بررسي نمي شوم فقط كافيست به اتفاقات يك سال گذشته تاكنون نگاهي بيندازيم. سال گذشته قبل از اول مه, رژيم اسلامي حالت آماده باشي را در مقابل برگزار كننده گان و فعالين كارگري در جلوگيري از برگزاري اول مه را به نمايش گذاشت. محمود صالحي را زنداني كرد و به هزار و يك ترفند متوسل شد اما كارگران در شهرهاي مختلف كشوراول مه را برگزار كردند و گنديدگي نظام سرمايه داري را در شعارهايشان فرياد زدند. در سنندج كارگران در خيابان به استقبال اول مه رفتند و قطعنامه راديكال خود را كه خواست و منافع پايمال شده شان را در آن منعكس ميكرد قرائت كردند.

اما امسال رژيم اسلامي قبل از اول مه و زير فشارهاي يك همبستگي جهاني، ناچار شد محمد صالحي را آزاد كند. به نظر من اين يك فاكتور مهم در جسورتر شدن كارگران براي برگزاري هر چه باشكوهتر اول مه است. علاوه بر اين در اواخر سال ۸۶ ما شاهد عرض اندام برجسته اي از طرف دانشجويان در ۱۶ آذر بوديم كه با شعارهاي چپ و سوسياليستي فضاي اعتراضي جامعه را وارد مرحله ديگري كرد. ۸ مارس هم همينطور و مهمتر از همه اينكه، سرتاسر سال گذشته ما شاهد اعتراض و مبارزه كارگران براي بدست آوردن دستمزدهاي معوقه بوديم. اعتصابات در همين چند هفته اخير در كيان تاير، لاستيك البر و نيشكر هفت تپه عزم محكمي از جانب كارگران بخشهاي مختلف جامعه براي كسب خواست و مطالباتشان بود كه همچنان ادامه دارد. در مجموع روحيه و فضاي عمومي در جنبش كارگري پر توقع تر از پيش و دلگرم كننده است. با توجه به اين فاكتورهاي مختصر مي توان انتظار داشت كه اول مه امسال در اعلام جرم عليه سرمايه داري، دولت و تمامي اعوان وانصارش، اول مه باشكوهي خواهد بود.

ايسكرا: بعضا اينجا و آنجا پرسيده مي شود كه چرا هر سال در مورد برگزاري يك اول مه بزرگ، قدرتمند و توده اي تاكيد ميشود، خاصيت و حكمت آن چيست؟ نظر شما در اين باره چيست و چه پاسخي داريد؟

عبدل گلپريان: ببينيد اول مه روز قدرت نمايي طبقه كارگر جهاني عليه سرمايه، عليه وضع موجود و در يك كلام نفي و رد مناسبات استثمارگرانه، نابرابر و زندگي برده واري است كه سرمايه و سرمايه داري براي اكثريت مردم جامعه يعني كارگران و ديگر اقشار تهي دست ايجاد كرده است. در اين روز كارگران در قامت يك طبقه جهاني ، خواست و مطالبات خود را با صدايي رسا و به عظمت يك طبقه بر اين كره خاكي، به گوش تمام دنيا مي رسانند. اين نمايش قدرت مي خواهد بگويد اين وضع را قبول ندارد، اين شرايط نابرابر را كه سرمايه به كل بشريت تحميل كرده است قابل قبول نيست، خواست و مطالبه اش را كه خواست و مطالبات اكثريت مردم جامعه است عنوان مي كند و به اين بردگي مدرن اعتراض مي كند. در جايي مثل ايران، طبقه كارگرخود را در اتحاد و همبستگي با جنبش اعتراضي زنان، جنبش دانشجويي مي بيند. اين را ما در شعارهاي اول مه سال گذشته شاهد بوديم.

در اعتراضات مداوم و روزمره كارگري با آنكه خط فقر ۶۰۰ هزار تومان اعلام شده و اخيرا دولت با تصويب ۲۱۹ هزار تومان دستمزد ماهانه را اعلام كرده، كارگران در اول مه نيز به اين بزير خط فقر چندين برابر كه ۹۰ در صد مردم جامعه را در بر مي گيرد اعتراض خواهند كرد. و بدلائل بيشمار ديگري از اين دست، مدام بايد روي اين تاكيد گذاشت كه براي طرح خواست و مطالبات كارگران و اكثريت عظيم مردم در جامعه آنهم در روز اول مه، روز جهاني كارگر، بايد قدرتمند، گسترده و توده اي ظاهر شد. ابراز وجود قدرتمند ما كارگران در اين روز مي تواند و بايد نشان دهد كه سرمايه و سرمايه داري و دولت حافظ آنان، با اين غول خفته طرف است. يعني با طبقه اي كه درد ميليونها انسان را بيان مي كند. گستردگي و اتحاد و همبستگي طبقه كارگر و حضور وسيع مردم رنج كشيده از اين مناسبات نابرابر، مي تواند سبب تحميل برخي از خواستها و مطالبات كارگران و مردم به اين جانوران سرمايه و دولت حامي آنان باشد.

ايسكرا: با توجه به وقت كمي كه به اول مه مانده، پيامي براي كارگران در شهرهاي كردستان داريد؟

عبدل گلپريان: به نظر من آنچه كه در درجه اول اهميت براي اول مه مهم و حياتي است اين است كه تنها و تنها بايد در اين روز كارگران منافع مشترك طبقاتي خود را به عنوان محور اصلي اين ابراز وجود قرار دهند. فعالين كارگري در اين زمينه نقش و جايگاه با اهميتي را در بسيج و گرد آوردن كارگران و زحمتكشان بخشهاي مختلف توليدي و مردم در اين روز دارند. آنچه كه براي دشمن طبقاتي كارگران در اين روز خوشايند خواهد بود، همانا تفرقه و ضعيف كردن اين تن نيرومند است. نبايد اجازه داد كه كوچكترين خللي به شركت وسيع ما كارگران وارد شود.

در اين فرصت كمي كه باقي است بايد فعالين كارگري بكوشند كه در محافل و جمعهاي مختلف، در مراكز كار و زندگي ، در محلات و هر جا كه مي توانند, اين جمعها را ملاقات كرده، بر ضرورت برگزاري يك اول مه عظيم و توده اي در صف هزاران نفره، با طرح خواست و مطالبات و دادن قطعنامه راديكال، خيابانها را مال خودبكنند.

بعضا نگراني محافل و فعالين كارگري در شهر هاي كردستان ممكن است همچون سالهاي گذشته اين باشد كه نهادهاي دولتي براي اين روز مجوز ندهند. به نظر من اگر همگي بتوانيم با خانوادهايمان، و كلا در هر شهري به عظمت تمام شهر در اول مه شركت كنيم، بهانه و مستمسك مجوز كه چيزي جز ايجاد مانع از جانب دولت و سرمايه داران نيست، براي هميشه محكوم و منكوب خواهد شد. تنها با شركت كردن خود و تلاش و فعاليت براي شركت دادن بقيه در يك صف متحد، گسترده و يكپارچه است كه عبارت مجوز را مي شود و مي توان براي هميشه به گور سپرد.